Burn-out soep
door Ilona
28 november 2017   

Een burn-out krijg je niet zomaar. In de Van Dale staat het als volgt omschreven: "toestand van geestelijke uitputting ten gevolge van langdurige stress".

En dan nog hoeft echt niet iedereen als gevolg daarvan een burn-out te krijgen. Volgens mij heb je in de basis ietsjes meer aanleg als je over de volgende karaktereigenschappen beschikt: hard werken (lees: doorgaan, doorgaan, doorgaan, doorgaan) en perfectionisme.

Mijn arbeidsethiek is er al vanaf jonge leeftijd in geprogrammeerd. Ik weet niet beter of mijn vader had altijd twee baantjes. Geboorteplaats is misschien ook nog van invloed. Want wie kent de 2 Rotterdamse gezegdes nou niet:
"Niet lullen maar poetsen" & "Geen woorden maar daden". Uitspraken waar deze dame van Zuid altijd erg van heeft gehouden en naar geleefd heeft.

Perfectionisme vind ik blijkbaar ook geen vies woord. Zo hebben mijn moeder en ik ooit een halve cabaret zaal gierend van het lachen onder de stoel gekregen. Omdat wij letterlijk de enige twee waren die onze handen opstaken na de vraag: en welke gek strijkt ook zijn kussensloopjes?? Waarna ik ook nog verbouwereerd en verontwaardigd de zaal rondkeek. Hoezo strijkt niet iedereen zijn kussensloopjes?? Dat is toch heel normaal?!

Kortom de basis ingrediënten voor een goede burn-out soep blijk ik al mijn hele leven  in huis te hebben en alleen al werk gerelateerd gezien was ik al aardig op weg richting burn-out. De situatie na het krijgen van Nox maakte dat ik in een stroomversnelling kwam. Nauwelijks slaap, ontzettend veel zorgen om hem, Jolie en de financiële situatie. En maar doorgaan, ook omdat je niet anders kan.

Er waren uiteindelijk twee momenten waardoor ik echt besefte; dit gaat niet goed en er moet nu wat veranderen. Mijn reactie op een hele normale verkeerssituatie was echt een eye-opener. Als je, gewoon heel normaal, van rechts wordt ingehaald en om die reden schuimbekkend richting hyperventilatie gaat, uhhh nee, dat is niet echt goed.
Of als je binnen twee weken, ongeveer om de dag, je ziekmeldt, met oogontstekingen, een buikgriep en een peesontsteking aan je pols. Mijn lichaam gaf het letterlijk op. Mijn direct leidinggevende zag het aan en nam uiteindelijk het besluit: je gaat nu naar huis en ik wil jou heel lang niet terugzien. Waar ik uiteraard eerst nog boos om was; hoezo naar huis??! Met mij is NIKS aan de hand. Lachwekkend achteraf.

Maar al snel omarmde ik dit proces. Nu was het inderdaad even tijd voor mij. Ik kreeg vanuit mijn werkgever dan ook alle instrumenten aangereikt om aan mezelf te werken. Wandelcoach, yoga & meditatie en tijd, veel tijd, omdat ik ziekgemeld werd.

De eerste periode kenmerkte zich dan ook vooral door heeeeeeeel veeel slapen. Iets wat ik echt structureel was tekort gekomen de jaren ervoor. En langzaamaan kwamen daar de afspraken bij, ook om de structuur te houden. Door middel van wandelen ben ik tot inzichten gekomen en heb ik veel geleerd.
Nee zeggen, ook zo’n dingetje. Iets wat ik nog steeds moeilijk vind, maar wat ik wel heb geleerd en ook toegepast heb. Wat niet altijd tot begrip leidde (hoezo organiseert Ilona dit jaar dit en dat niet??) maar desondanks door heb gezet. Want alles went tenslotte.

En die kussensloopjes? Die strijk ik nog steeds. Maar soms, als ik geen tijd of geen zin heb gooi ik ze ook wel eens ongestreken over de kussen heen! Baldadig hè


Jaarlijkse oogtest
op 13 juni 2017
Door Ilona

Lieve Nox,
Vandaag was jouw jaarlijkse oogtest. Een afspraak waar ik, in tegenstelling tot de vele andere afspraken, eigenlijk zelfs een beetje naar uitkijk!
Omdat, nadat jij was gediagnosticeerd als 'technisch blind', een jaar later iedereen verraste door een visuele ontwikkeling te laten zien. Jij “zag” maar liefst 8%!! Dat was toch beter dan niets? En wie weet wat de toekomst zou brengen....En in mijn hart kwam er hoop, hoop dat jij, naast al je andere beperkingen, toch iets zou kunnen zien. Er was toch ontwikkeling....
En het jaar daarop kwam die hoop uit: nu “zag” je 15%! Weer ontwikkeling! Weer iets erbij! Wel restte nog de vraag; wat snap je van wat je ziet? Komt het wel binnen? Hoe ernstig is het signaal tussen jouw ogen en jouw hersenen beschadigd? Het was ook wel duidelijk dat hier ‘iets’ misging maar lastig om te bepalen wat nu precies....Maar er was hoop, want ja, tot 2 keer toe ontwikkeling in je visus, dan mag je als moeder wel een beetje hoop hebben.
Maar ik had niks moeten verwachten. Een les die ik uit het verleden met jou wel heb geleerd. Dan is alles wat wel lukt superfijn! Maar je raakt niet teleurgesteld als het niet lukt. Een soort beschermings-systeem. En daar ging het dit jaar fout. Want ik verwachtte wat, héél wat. Ik sprak het getal 30% uit. Maar stiekem dacht ik; of 32, of 35. Heel spannend dus allemaal vandaag.

De test ging goed. Je was vrolijk, redelijk uitgerust en werkte goed mee. Ik zat daar toch trots als een pauw te wezen! En dik een uur later waren we klaar. De dokter vertelde me een aantal dingen zoals dat je eerst moet fixeren voordat je wat ziet en dat er duidelijk signalen waren dat er in de verwerking echt grote problemen waren. Dat er verbetering is gekomen in die fixatie maar dat het kader, de waas en de afstand wat je ziet gelijk zijn gebleven namelijk....... 15%
Stilte....
Daar ging ik weer, van de ene emotie in de andere, m’n hart brak wederom een stukje af. Helemaal geen ontwikkeling dit jaar...Daar ging mijn verwachting, daar ging mijn hoop. Ik had het je zo gegund lieverd; dat jij ondanks dat jij nooit achter je zusje zal aanrennen, nooit zal voetballen, en weet ik wat nog meer, jij wel had kunnen genieten van bv de natuur, net zoals je zusje en zoals mij, dat jij wel had kunnen “zien” wat je deed, zoals bv rijden met je rolstoel. En het voelt alsof dat jou nu toch ook niet is gegund.
Maar lief prachtig knap mannetje van mij; ik weet zeker dat jij van het leven gaat genieten! Ik zal altijd blijven vechten om daarvoor te zorgen. Om jou en je zus dat te geven wat jullie verdienen; een liefdevolle basis waar je jezelf kan en mag zijn en waar je gelukkig bent....
En “maar” 15% betekent aan de andere kant dat ik gewoon nog vaker jouw hoofdje lekker dicht tegen de mijne moet doen, zodat je mij goed kan zien en ik jou dan gelijk allemaal kusjes kan geven!
Ik hou van jou en natuurlijk ook van je grote zus, liefs mama


sponsorkliks


PPLUSW LOGO

goedegebuurenotariaat


LogoDTCdeMol klein


LogoDTCdeMol klein

vanderburgh


paramounfitness


babbels


sandystruijs


prikkewater


jtmeerkerk


careforlive


broekman


housshedrecords


vanpeltenschreijer

Stuwadoors-en controlebedrijf
van Pelt en Schreijer


websitebron


housshedrecords


housshedrecords


housshedrecords


klik hier voor een volledig overzicht van onze donateurs