Een nieuw huis !
op 2 oktober 2020
Door Ilona

Zoals de meesten van jullie weten, zijn we inmiddels al een paar jaar op zoek naar een geschikte woning voor ons gezin. De lat lag hoog; want wat er voor Nox nodig is, is duidelijk: een slaap en badkamer beneden. Maar we wilden heel graag een woning vinden die voor iedereen in ons gezin geschikt zou zijn!

Zo wilde ik liever niet te ver van mijn werk, voor Jolie graag wat kinderen in de buurt en het liefste de mogelijkheid om op haar eigen te club te sporten en Menno centraal voor zijn meiden. Ook de wens om dichtbij onze ouders te wonen stond hoog op het lijstje!

Een ingewikkeld pakket van wensen, behoeftes en eisen met een toch al overhitte woningmarkt. Geen wonder dat we de afgelopen jaren nogal wat bezichtigingen, gesprekken en bezoekjes hebben gedaan. De cirkel waarin we woningen bezochten, werd steeds groter. Van Zeeland, Zuid-Holland naar Brabant zijn we gegaan.

Om of overboden te worden of te ontdekken dat er heel veel aan de woning nog gedaan moest worden of om te ontdekken dat Brabant toch echt te ver weg is voor ons.

Avonden lang zaten we op Funda te scrollen en ook ons netwerk tipten ons regelmatig over woningen of projecten. Ons gevoel ging steeds meer uit naar nieuwbouw. Want dan zouden we geen kosten koper of verborgen gebreken van een ander hebben. Maar ook nieuwbouw projecten gingen keer op keer aan onze neus voorbij. Of we werden niet ingeloot, of de prijs werd veel te hoog.

Zo tipte mijn vriendin Lorena ons op een gegeven moment op een project in Westmaas. Ze kwam vaker met woningen in deze omgeving. Of het feit dat zij daar zelf woont een rol speelde, durf ik niet te ontkennen. Maar bij dit project gebeurde er wel iets met ons. Locatie was goed, prijs was iets te hoog maar oke, Jolie kan op haar sport blijven en als extraatje is de woning ook toekomstbestendig en duurzaam.
Het tikte eigenlijk al onze vinkjes aan en al snel hadden wij ons ingeschreven.

In februari kregen wij echter wederom het vervelende telefoontje dat we uitgeloot waren. Wat een teleurstelling! Hier hadden we zo op gehoopt. Na een behoorlijke dip gingen we maar weer verder zoeken.

Totdat we enkele weken later alsnog het telefoontje mochten ontvangen dat we wel de woning konden kopen!!!!
We sprongen een gat in de lucht over dit goede nieuws!! Eindelijk, eindelijk na jaren zoeken een woning geschikt voor ons allemaal! Zou het dan echt gaan gebeuren??

Nu begon de volgende fase. Want ingeloot zijn is 1 ding; maar duidelijk krijgen wat er allemaal meegefinancierd moet worden, wat er nodig is in de aanbouw voor Nox en of de gemeente hieraan nog betaald is een 2e zeer ingewikkelde puzzel.

 

Daar zijn we op dit moment volop mee bezig.
De gemeente is duidelijk: de aanbouw wordt niet bekostigd en de rekening hiervoor ligt dus bij ons. Na gesprekken met onze bank bleek dat we dat nog mee kan konden nemen in de hypotheek. So far so good.

Maar nu nog alles wat nodig is om de aanbouw geschikt te maken zoals tillift, sanitair en tegelwerk. Onze geldpot is leeg. We hebben een bijdrage gevraagd aan de gemeente. Het doelbedrag is 40.000 euro. Een enorm bedrag. Zeker als je bedenkt dat we over de rolstoelbus wel 4,5 jaar gedaan hebben om het bij elkaar te krijgen.
Dit keer hebben we 1 jaar en 3 maanden. Dan wordt het huis opgeleverd en moeten we het geld bij elkaar hebben.

Een gekke fase zitten we nu dus in. Enerzijds heel blij met ons huis maar aan de andere kant zeer onzeker over de financiën. Laten we hopen dat de gemeente het merendeel op zich neemt! Maar stiekem hopen wij ook op een bijdrage vanuit de stichting om ons te helpen. En dat geld komt weer niet zomaar op de stichting.

Dat kan alleen via hulp van velen……

We zullen zelf de aankomende maanden ook weer van alles verzinnen om de pot van de stichting een beetje te vullen, helpen jullie asjeblieft ook weer mee??

Op naar een aanbouw voor Nox! Ons laatste grote drempel om ons leven te leiden zoals het hoort. Het laatste gevecht, een laatste ronde in de ring.
Boksen jullie mee??

 

 

 


De opvoeding van een
meervoudig beperkt kind
6 februari 2018

door Ilona

Als klein meisje droomde ik al van een groot gezin. Moeder worden, dat was mijn vurigste wens. De meeste normen, waarden, tradities en regels waarmee ik was grootgebracht wilde ik meegeven aan mijn kinderen en, heel eigenwijs, waren er ook vlakken waarop ik het totaal anders dan mijn ouders wilde doen.

Het lukte helemaal zoals ik het in mijn hoofd had.

Begin 2012 werd ik eindelijk moeder van een prachtig meisje die we Jolie Arendina noemden. Ze is vernoemd naar mijn moeder. In opvolging van de familietradities vond ik dat een hele mooie gedachte.
Ondanks een lastige start, Jolie is in stuitligging geboren waardoor zij 2 maanden last had van haar nekje en veel huilde, ging het opvoeden mij goed af. Verse groenten, vers fruit, weinig tv, lekker veel buiten spelen en haar krachtig maken door haar gedrag te benoemen in plaats van haar schoonheid. Ze ging op tijd naar bed en ik gaf mijn grenzen aan. Het lukte helemaal zoals ik het in mijn hoofd had.

De diagnose liet de grond onder mijn voeten wegzakken.

De wens die er altijd al was, resulteerde in een nieuwe zwangerschap in 2013. Op 1 december, bijna 8 weken voor de uitgerekende datum, werd onze zoon Nox geboren. De plotselinge vroeg-geboorte was al een enorme shock, maar de diagnose die net 1 dag voor Kerst bekend werd, liet de grond onder mijn voeten wegzakken. Door zuurstoftekort waren zijn hersentjes beschadigd en was Nox epileptisch, spastisch en visueel ernstig beperkt. Door deze beperking zou hij van de wereld om hem heen waarschijnlijk erg weinig gaan begrijpen. Hij zou 100% zorgafhankelijk worden. Daar was Nox, nog geen 5 weken oud, met een zeer sombere levensverwachting.


2 Jaar lang heeft Nox in angstnood gegild. Het ging door merg en been.

Na de kerst gingen we toch met z'n allen naar huis, wetende dat de minste prikkel er voor zorgde dat Nox het op een krijsen zette. We hebben het geweten: 2 jaar lang heeft Nox, door zijn epileptische aanvallen en zijn koemelkallergie in angstnood gegild. Het ging door merg en been. Het enige wat ik kon doen was troost bieden en hem wiegend, dag en nacht, op mijn heup door zijn eerste 2 jaar dragen. Met in mijn hoofd de sombere vooruitzichten van de behandelende artsen.

Het heeft uren therapie, ziekenhuisbezoeken, operaties en zeeën van geduld gekost.

In de tussentijd bleek deze kanjer zich wel te ontwikkelen. Er kwamen enkele woordjes in zijn vocabulaire, visueel ging hij iets vooruit en hij ging zich, ondanks alles, steeds beter voelen. Uiteraard ging dit alles niet vanzelf. Het heeft uren aan therapie, vele ziekenhuisbezoeken, enkele operaties en zeeën van geduld gekost.

Ik was zijn therapeut, verpleger, fondsenwerver....

Daar waar ik met mijn dochter continue bezig was met opvoeden, was ik bij mijn zoon met van alles bezig behalve met opvoeden. Ik was wel zijn moeder, maar er kwamen veel taken bij. Zo was ik zijn therapeut, zijn belangenbehartiger, zijn aanvrager, zijn verpleger, zijn fondsenwerver en zijn verzorger.

Zou je dit met Jolie ook zo doen?

Omdat Nox niet kon praten hebben we bijvoorbeeld weken geoefend met een knop. Hij zou daarmee kunnen leren wat het verschil is tussen ja en nee. De ene knop stond voor ja en de andere voor nee. Tijdens het eten zou Nox dan kunnen aangeven of hij nog een hapje wilde. Gekkenwerk was het, waarbij ik continue moest reageren op het drukken van de knop. 
Op een dag aanschouwde een goede vriendin dit spektakel en stelde ze de vraag: Zou je dit met Jolie ook zo doen?

Deze vraag opende mijn ogen.

Deze vraag opende mijn ogen. Want nee. zo zou ik dit met Jolie niet doen. Heel veel eigenlijk niet. Zij krijgt haar zin niet door te huilen. Als zij na 1 hapje iets anders vraagt op haar boterham, krijgt ze dat niet. Zij krijgt geen koekje in de ochtend. Of à la minute een reactie als ze 1 keer tegensputtert.

Opvoeden wordt en is bij hem dus ook noodzaak.

En ja, het heeft een reden gehad dat ik zo met Nox omging. Het huilen, de zorgen om voldoende voedsel binnen te krijgen en de zorgen om voldoende slaap. Dit gedrag van ons had een oorzaak. Inmiddels is Nox een vrolijk mannetje die, ondanks zijn motorische beperkingen, genoeg cognitief vermogen heeft om te weten wat hij wil en hoe hij dit kan krijgen. Opvoeden wordt en is bij hem dus ook noodzaak!

Hartverwarmend was de reactie van mijn dochter toen ik Nox voor de eerste keer op de gang zette.

In nauw overleg met therapeuten is besproken hoe we dit het beste aan konden pakken. Te beginnen met 'straf'. Als hij zomaar, of als hij even zijn zin niet kreeg, ging huilen. Hartverwarmend was de reactie van mijn dochter toen ik Nox voor de eerste keer op de gang zette. Allereerst haar grote, vragende ogen. Wat doe je nou toch met mijn broertje? Daarna viel toch het kwartje en zei ze: 'Ja mama, ik mag ook niet huilen om niks. Dus eigenlijk is dit wel eerlijk.' Niet alleen mij was het blijkbaar opgevallen dat er opvoedkundig nog wel wat verbetering in de zaak zat.

Nox begrijpt inmiddels wat hij wel en niet mag.

De eerste 4 tropenjaren met Nox zijn een proces van geduld en leren geweest. Voor mijn hele gezin overigens. Maar de aanhouder wint! Nox begrijpt inmiddels wat hij wel en niet mag. En hij kan daar op zijn manier zelfs grapjes mee maken. Als ik zeg: 'Nox, dit is best gek nu.' Dan lacht hij heel ondeugend. Kleine boef! 

Opvoeden is gewoon weer leuk geworden met Nox. Ook een meervoudig beperkt kind kun je dus opvoeden.

Wil je zelf zien hoe leuk hij reageert en hoe hij is? Neem dan even een kijkje op zijn Facebookpagina. Boven in de menubalk vind je een link daar naar toe.
Financiële hulp is altijd welkom. Zo kunnen wij zaken als een rolstoelbus aanschaffen en kunnen wij ons 'gewoon' richten op het opvoeden.

 

 


sponsorkliks


PPLUSW LOGO

goedegebuurenotariaat


LogoDTCdeMol klein


LogoDTCdeMol klein

vanderburgh


paramounfitness


babbels


sandystruijs


prikkewater


jtmeerkerk


careforlive


broekman


housshedrecords


vanpeltenschreijer

Stuwadoors-en controlebedrijf
van Pelt en Schreijer


websitebron


klik hier voor een volledig overzicht van onze donateurs